Jutro koń­czę dwu­stop­niowy cykl szko­leń w zakre­sie dia­gnozy i tera­pii metodą Warn­kego. Przy­znam szcze­rze, że gdy usły­sza­łam o niej po raz pierw­szy, nie bar­dzo wie­dzia­łam w czym rzecz i czy fak­tycz­nie warto. Ale wyniki prze­pro­wa­dzo­nych nad metodą badań są zdu­mie­wa­jące w przy­padku tera­pii dzieci i mło­dzieży z dys­lek­sją. Cała kon­cep­cja oparta jest o funk­cje pod­sta­wowe zwią­zane ze spo­strze­ga­niem wzro­ko­wym, słu­cho­wym oraz moto­ryką. W myśl zasady — by osią­gnąć rezul­tat tera­peu­tyczny w trud­no­ściach w czy­ta­niu i pisa­niu należy naj­pierw zdia­gno­zo­wać poziom funk­cji pod­sta­wo­wych, a następ­nie tre­no­wać je do poziomu auto­ma­ty­za­cji czyli pew­nego rodzaju reak­cji nie­świa­do­mej w warun­kach, w któ­rych dziecko zazwy­czaj funk­cjo­nuje. Wiem, brzmi to pew­nie skom­pli­ko­wa­nie, i może nawet takie tro­chę jest, ale gdy się już w to wgłę­bić ma to sens.